1. Að ná tökum á keðjuspennu og slaka
Rétt keðjuspenna er vafalaust mikilvægasti viðhaldsþátturinn. Of mikið slak er ein helsta orsök skemmda, sem gerir keðjunni kleift að safnast saman, hoppa yfir tannhjólin og fara af sporinu. Aftur á móti flýtir of stíf keðja fyrir sliti á milli tengja og skemmdum á tannhjólunum. Markmiðið er að viðhalda forspennu sem kemur í veg fyrir slaka undir álagi án þess að skapa of mikið álag. Mælið og stillið spennuna reglulega með kvörðuðum spennumæli og fjarlægið slaka keðjunnar í litlum, stýrðum skrefum (t.d. tveir tenglar í einu).
2. Eftirlit með og mæling á keðjulengingu
Keðja „teygist“ ekki í raun og veru; hún lengist vegna slits á tengiliðum. Að fylgjast með þessari lengingu er bein leið til að meta heilsu keðjunnar og líftíma hennar. Notið keðjumæli til að mæla reglulega ákveðna keðjulengd. Almennt má íhuga að skipta um keðjur þegar lengingin fer yfir 3%, þó að margar stöðvar setji íhaldssamari mörk upp á 2%.
3. Framfylgdu ströngum skoðunarferlum
Með reglubundnum sjónrænum og líkamlegum skoðunum er hægt að greina smávægileg vandamál áður en þau stigmagnast. Gátlistinn þinn ætti að innihalda:
- Tannhjól: Athugið hvort tennur séu slitnar, brotnar eða skornar. Slitin tannhjól flýta fyrir sliti á keðjunni og geta valdið óviðeigandi virkni.
- Stilling: Gakktu úr skugga um að tannhjól, færibandsplötur og öll yfirborðslínan séu rétt í röð. Léleg yfirborðslína leiðir til ójafnrar spennu og mismunandi slits á milli keðjuþráða.
- Tengingar og uppbygging: Herðið allar lausar tengimötur og fjötra og skiptið um bolta sem vantar í tengipönnuna. Athugið hvort pönnur eða slitrendur séu skemmdar sem gætu villt keðjuna.
4. Innleiða fyrirbyggjandi skiptistefnu
Ekki keyra íhluti þar til þeir bila. Setjið skýr, gagnadrifin viðmið fyrir skiptingu keðjupöra og tannhjóla út frá lengingarmælingum og sliti á tannhjólum. Að keyra mjög slitna keðju með nýjum tannhjólum (eða öfugt) leiðir til hraðrar og hraðari skemmda á báðum.
